Gepantserd door het leven

Bij binnenkomst kijkt hij in het rond en geeft een stevige hand. Hij gaat zitten. Benen wijd en armen gespreid over de rugleuning. Indrukwekkend groot en breed. Hij is stukadoor. Terwijl hij zijn levensverhaal in zeer verkorte versie vertelt wiebelt hij met zijn rechterbeen op en neer. Hij zit geen seconde stil. Hij vertelt zijn verhaal in rap tempo. Door zijn verhaal schemert de teleurstelling in de medemens. Hij voelt zich bedonderd en verlaten door mensen die hij ooit lief had. De mensen die hij nu vertrouwd zijn op één hand te tellen. De anderen krijgen het nadeel van de twijfel. Hier zit een man die gepokt en gemazeld is door het leven.

Op de behandelbank verstrakt hij een ogenblik bij de eerste aanraking. Een pantser dat als een reflex tevoorschijn komt bij contact. Wanneer ik mijn handen op zijn onderrug leg en hem uitnodig om zijn lijf te voelen en mijn handen op zijn rug, zakt zijn lijf verder in de bank en voel ik hoe zijn lijf langzaam zachter wordt. Het ontroert hem zichtbaar. ‘Pfff wat ben ik alert hé. Zo kan het ook. Loslaten. Dat vind ik zo moeilijk’. Ik laat hem voelen dat hij ook dan nog zijn grenzen kan bewaken en zijn vermogen in kan zetten. Dit doe ik door hem flink in zijn flanken vast te houden. Hij voelt dat hij door gevoel te houden voor mij, met minder voorspanning, ook zijn volle vermogen kan inzetten en….het voelt veel prettiger, minder pijnlijk.

Even later zit hij weer op de stoel. Hij praat iets trager en hij wiebelt niet meer met zijn voet. Zij gezicht oogt zachter. Ja, dat is de kunst, zegt hij.

Dit is een klein fragment van een moment met een client dat me raakt. Het pantser dat hij zich, gedurende zijn leven, heeft aangemeten. En het lef dat hij heeft dat pantser even af te doen. En juist dan is er een man met een groot vermogen!

Laat een reactie achter